Ρομπέρτο Μπάτζιο: «Μαμά, αν με αγαπάς, σκότωσέ με» - Η καθηλωτική συνέντευξη του θρυλικού Ιταλού
Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο σε μία ανατριχιαστική συνέντευξη αποκάλυψε τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του και ξέσπασε σε λυγμούς.
Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο άνοιξε την καρδιά του σε μία εκ βαθέων συνέντευξη στην «Corriere della Sera», με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Φως στο Σκοτάδι», μιλώντας για τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής και της καριέρας του. Από το χαμένο πέναλτι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 μέχρι τους σοβαρούς τραυματισμούς και τη σχέση του με τον Βουδισμό, ο θρυλικός Ιταλός περιέγραψε γεγονότα που συνεχίζουν να τον σημαδεύουν μέχρι σήμερα.
Η κουβέντα ξεκίνησε από τον τελικό του Μουντιάλ1994 στην Πασαντίνα, όταν αστόχησε στο καθοριστικό πέναλτι απέναντι στην εθνική Βραζιλίας, χαρίζοντας ουσιαστικά το τρόπαιο στους Βραζιλιάνους. Ο ίδιος παραδέχθηκε πως εκείνη η στιγμή εξακολουθεί να τον στοιχειώνει, καθώς όπως ήταν στεκούμενος να κοιτάει την εστία κέρδισε το παρατσούκλι: «Ο άνθρωπος που πέθανε όρθιος».
«Ένιωθα ένοχος απέναντι σε όλους τους Ιταλούς. Ήθελα να εξαφανιστώ. Ήταν μια τεράστια ντροπή, ένα από αυτά τα πράγματα που μένουν μαζί σου για πάντα», τόνισε σχετικά με το χαμένο πέναλτι.
Παρά το πέρασμα των χρόνων, ο Μπάτζιο εξηγεί πως η πληγή δεν έχει κλείσει ποτέ πραγματικά: «Με τα χρόνια μαθαίνεις να ζεις με αυτήν, αλλά δεν είναι κάτι που κλείνει ποτέ πραγματικά».
Μάλιστα, αποκάλυψε πως ακόμη και σήμερα σκέφτεται εκείνη τη φάση σχεδόν καθημερινά: «Αυτή η μπάλα εξακολουθεί να αιωρείται για μένα σε ένα μέρος που είναι δύσκολο να το περιγράψω με λόγια. Μερικές φορές ξυπνάω ακόμη και στο κρεβάτι, φαντάζομαι ότι έχω σκοράρει... και ξανακοιμάμαι».
Οι τραυματισμοί που «σημάδεψαν» την καριέρα του
Ο παλαίμαχος άσος μίλησε επίσης για τις σοβαρές δυσκολίες που αντιμετώπισε εξαιτίας των τραυματισμών που σημάδεψαν την καριέρα του. Το πρώτο μεγάλο σοκ ήρθε το 1985, λίγο μετά τη μεταγραφή του από τη Βισέντζα στην Φιορεντίνα, όταν υπέστη ρήξη χιαστού.
Θυμήθηκε μάλιστα με συγκλονιστικό τρόπο τη διαδρομή προς τη Γαλλία για την επέμβαση: «Πήγαμε στη Σεντ-Ετιέν με το παλιό οικογενειακό Ford. Ένα δωδεκάωρο σιωπηλό ταξίδι: ήταν ο τρόμος του να μην ξαναπαίξω ποτέ. Όταν ξύπνησα από την αναισθησία, ούρλιαζα από τον πόνο. Δεν μπορούσα να πάρω παυσίπονα. Είπα στη μητέρα μου: «Αν με αγαπάς, σκότωσέ με».
Κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας του, ο Μπάτζιο αποκάλυψε πως αρνήθηκε ακόμη και να εισπράξει τα χρήματά του από τη Φιορεντίνα, επειδή δεν ένιωθε σωστό να πληρώνεται χωρίς να αγωνίζεται: «Κράτησα τις επιταγές από τη Φιορεντίνα επειδή ντρεπόμουν να πληρώνομαι όταν δεν μπορούσα να παίξω. Για μένα, η εργασία ήταν πάντα συνδεδεμένη με την αξιοπρέπεια».
Ο Ιταλός θρύλος αναφέρθηκε και στις δύσκολες ιατρικές επεμβάσεις εκείνης της εποχής, εξηγώντας πως η τεχνολογία δεν είχε καμία σχέση με το σήμερα. Οι επεμβάσεις στα γόνατά του περιλάμβαναν εξαιρετικά επώδυνες διαδικασίες, ενώ τα προβλήματα συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, με τραυματισμούς σε μηνίσκο, τένοντες και ακόμη μία ρήξη χιαστού το 2002, όταν αγωνιζόταν στη Μπρέσια.
Η σχέση του με τον Βουδισμό
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο μίλησε και για τη σχέση του με τον Βουδισμό και τη σημασία που είχε στη ζωή του: «Πιστεύω στη δύναμη που κουβαλάει ο καθένας μας μέσα του, ακόμα και όταν δεν τη βλέπουμε».
Ο ίδιος ξεκαθάρισε πως δεν βλέπει την πίστη ως κάτι εξωτερικό, αλλά ως μία εσωτερική αναζήτηση: «Δεν σκέφτομαι έναν Θεό που αποφασίζει για εμάς, αλλά μάλλον μια εσωτερική δύναμη που πρέπει να ανακαλυφθεί και να καλλιεργηθεί».
Ο Βουδισμός, όπως εξηγεί, αποτέλεσε καθοριστικό στήριγμα στις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του: «Ήταν το καταφύγιό μου, με έχει διαμορφώσει ως άτομο, με βοήθησε να δουλέψω σε πτυχές του χαρακτήρα μου στις οποίες δεν είχα δώσει προσοχή πριν. Μου έδωσε δύναμη όταν τη χρειαζόμουν περισσότερο και το θάρρος να μην τα παρατήσω ποτέ».
Η συνέντευξη του Ρομπέρτο Μπάτζιο αποτελεί μία σπάνια και ανθρώπινη εξομολόγηση ενός ποδοσφαιριστή που, παρά τη μυθική καριέρα και την παγκόσμια αναγνώριση, εξακολουθεί να κουβαλά έντονα τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.